Η θέα της Ακρόπολης ως ‘ερμηνεία’, εν μέσω σύγχρονων αστικών ‘ερειπίων’, χαρτογραφημένη και φωτογραφημένη κατ’ εξοχήν ‘αφ’ υψηλού’, σε συσκευασία δώρου, έτοιμη για την λαίμαργη οπτική κατανάλωσή της.
Scrappies are the shamans of the transfiguration of matter. They are the alchemists of the eternal flow and kinesis of objects. They keep their cyclical movement alive. Descending into the…
In the early hours of Friday morning young men wearing sleepless eyes and exhausted faces white caps worn out blue jeans and, occasionally, pale brown robes, walk down Socrates Street…
By day I caress ornithomorphic figurines bodies of clay strange hybrid forms three-quarter animal one-quarter human. By night I photograph creatures with large beaks and colourful plumage pinned like butterflies…
Οι φορές που γκρέμισα αυτό που πίστευα και το ξανάφτιαξα έγιναν πολλές –
Διαβάσεις, ξεχασμένες σ’ ένα μεγάλο κόσμο δίχως δρόμους αφύλακτες σε γειτονιές ερημικές, έξω από πύλες ιδρυμάτων και σωφρονιστηρίων υπόγειες χρωματισμένες με γκράφιτι πραμάτειες γυαλιστερές και πολύγλωσσους γρίφους διάσπαρτες σε φτωχογειτονιές…
Μόλις που την προλάβαινα στην ανηφόρα. Την έβλεπα στο θρόνο της, μια θεά Αιγύπτια με τις χαντρούλες και τα στολίδια της ανέβαινε μέχρι σήμερα τις νύχτες στον Λυκαβηττό.
Athens in a poem is a website dedicated to the collection of material on urban poetics. It intends to aid an ongoing discussion on what created the particular Greek urban…
Άνθρωποι πεθαίνουν δεμένοι στα φρενοκομεία μωρά παιδιά πνίγονται μέσα στο σοκ πρώιμης προσφυγιάς συνοριοφύλακες επιτίθενται σε ανθρώπινες μάζες θηράματα αριθμούνται σε κέντρα κράτησης η προσωποκράτηση αποπροσωποποιείται η κράτηση αναμορφώνεται η…
Επιστροφή-Τελικός Προορισμός Αθήνα-Εξάρχεια -Ώρα Αναχώρησης-ΤΩΡΑ…..έρχομαι, περίμενέ με…. ΖΗΝΩΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΩΝ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΞΟΡΙΣΑΝ ΤΑ ΑΝΟΝΕΙΡΕΥΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ
We are all out of sensational escape acts.
Είμαστε οι όμορφοι χωρίς χέρια θυμόμαστε με λεπτομέρειες παγκάκια, πλατείες, καταλήψεις τη βίλα της Κηφισιάς και το Χημείο ερείπια που δε ζήσαμε φτάνοντας γκρεμισμένοι ανάμεσα στις τσίκνες από ευκαιριακά σουβλάκια…
Καταδικασμένοι οι εύζωνες να κατεβαίνουν το πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, με το βλέμμα καρφί στη Μεγάλη Βρετανία. – Βαλκανικές φορεσιές που πλησιάζουν τ’ Αμερικάνικο όνειρο –
Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κιτρινωπό χρώμα, με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι, με τον πόθο και το πάθος…
Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.











