Η Αβυσσινία που ξέρω δεν έχει χαρτογραφηθεί εμψυχωμένα αντικείμενα γυρνούν δεξιά κι αριστερά αποξεραμένα κόκκαλα καμήλων κι οι καβαλάρηδές τους κι αυτοκινήτων «πόντιακ» οι οδηγοί τους σκόρπιοι εδώ κι εκεί…
Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα
If it weren’t for you Mr Jukebox with yr aluminium belly roaring & thirty teeth eating dirty drx. yr eyes starred round the world, purple diamonds & white brain revolving…
Το σκοτάδι σα να μην υπήρχε. Του φωτός εκείνη η μέγιστη καταβόθρα που κρύψαμε τα σάλια μας και κανείς δεν τα ‘δε·
‘The light thru Parthenon columns is a great white-blue solid color – like looking thru eyesockets of a skull.’ Allen Ginsberg, Athens, Fall 1961. From a letter to his father…
Άντε γαμήσου και χάσου, πουτανίτσα φτιαγμένη στο Γαίηλ. Θα κτενίσω τη νύκτα με κοκταίηλ μολότωφ τα μαλιά σου.
Έξω από τον περίβολο αρχίζει η Αθήνα. Κάπου μακριά – όχι πολύ Γύρω εδώ στη φυλακή – ο αγέρας θα τη φέρνει μια μελωδία μουσική Κυριακή
Η πλήξη ψες μας είχε ξαναφέρει στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά – ερωτικό μας άλλοτε λημέρι… Πιο πέρα, μέσ’ στην έρημη βραδιά, πιασμένα τρυφερά, χέρι με χέρι, δυο ερωτεμένα εκάθονταν…
Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε. Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας.
«Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε…
Να φτάνεις ώς το 2002 μ’ ένα κοστούμι μόδας του ’30. Να λες του μεγαλόσχημου ήλιου: «Πάντα μου αρκεί να δύω».
31 στις καλένδες κι ένα χαρτόκουτο είναι αφημένο στην Πατησίων. Ένας τσαρλατάνος ρημαγμένος μποναμάς μας αφήνει χρόνους και εμείς Τραβερσωμένοι πάμε έτσι ακόμα.
Η Ηφαίστου με τρεις διαβάτες. Ένας μαρμάρινος κορμός ακέφαλος με πολύπτυχο χιτώνα με καθηλώνει σε φλογερή απιστία.
Λαιμοί κομμένοι με χαρτί χαμογελούν με μαύρα μάτια πεζοδρομίου, Θεμιστοκλέους Σόλωνος Μπενάκη ένα ματωμένο τσιγάρο δρόμος.
H εκκλησούλα ολόλευκη, σημείο ακροτελεύτιου φειδίσιου δρόμου μέσ’ στων πευκών την πρασινάδα, κρύο αγέρι από τον Υμηττό. Το εγώ μου













