Δεν έχω τίποτα γι’ αυτήν εδώ τη γυναίκα ούτε λύπη, ούτε κατανόηση, ούτε φωτιά για το τσιγάρο της
Κι ἀνέβηκα! Καὶ ξέφυγα! Καὶ χάμου ἡ Ἀθήνα σὰ νὰ πέθανε. Τὰ μύρα βουνίσια μὲ χτυπήσανε. Τριγύρα τὰ πεῦκα εἶναι προστάτισσα φρουρά μου.
Συμφόρηση κυκλοφορίας… Στους διαδρόμους της Αθήνας μες στη βροχή δαιμονισμένα όλα μαζί κορνάρουν τα φορεία
Όχι μαμά, δεν μπορούμε να περιμένουμε στην οδόν Ερμού σαράντα χρόνια για να φτάσουμε στον Άγνωστο, δεν μπορούμε στην οδόν Ερμού σαράντα χρόνια, όχι μαμά στην Ερμού σαράντα χρόνια, δεν…
Άλλος ένας χρόνος και ω, τι διαδρομές! Νιώσαμε το ποίημα της πόλης να χτυπά μέσα στη μηχανική καρδιά της! Στην Ηφαίστου, στη Συγγρού, στην Αναπαύσεως, στη Ζήνωνος, στην Πατησίων, στη…
(Μονόλογος της Ελλάς) Ξαλάφρωσα από κάθε περιττό, απ’ τη μεγάλη αγγάρεια να στοχάζομαι, να μιλάω και να γράφω, να διαλέγω τους δημίους μου — προσφέρνονται μονάχοι!
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας. Κατεβάζαμε τα όνειρά μας. το ισόγειο απαράλλαχτο. Στο τρίτο αδειάζαμε το Νώντα.
Ακόμη δεμένος στον πάγκο. Είχα γίνει ένα με τον πάγκο. Μια μύγα που πιάστηκε στα σαρκοβόρα φυτά. Αυτές τις στιγμές δεν υπάρχεις.
Όταν η στροφή στην Αλβάνιτσα και το πέρασμα στο Μπέλετσι μέσα απ’ το ποτάμι. Όταν εκείνο το ποτάμι με τις πέτρες του στη Ήπειρο, τ’ άλλο στην Ιταλία. Όταν ο…
Αλήθεια, πριν από πόσα χρόνια καθίσαμε σ’ αυτό το τραπέζι κι αρχίσαμε την τελευταία παρτίδα; Έξω η μεγαλούπολη, οι σταθμοί γεμάτοι, οι μετανάστες κλαίνε οι πυροσβεστικές αντλίες είναι η κραυγή…
μου αρέσει να περπατάω στην Ερμού όχι στην πάνω Ερμού με τα μπραντνειμς στην κάτω Ερμού με τα φαντάσματα έχω δει αρκετά εκεί να σουτάρουν πρέζα να κάνουν ορθοπεταλιές να…
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς. Κάνουν ό,τι λάχει.
Είδα και είδα θησαυρούς από κόκαλα: σωρούς κατάλευκους και μια στούπα χορτάρι κι ας έβρεχε. Κυλούσε ο Ηριδανός σε λάστιχα ποτίσματος κι αλλού ντιζελομηχανές αντλούσαν βούρκο από αρχαίες τρύπες.
Σε ωρισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακροκεραύνια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασσα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά πετούν τον Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Αθήνα 1950 Ίσως στη ζωή μας δεν γίνεται να τραγουδάμε να τραγουδάμε δυνατά, μελωδικά, στον πάνω τόνο Έχει καημούς η ζωή μας Έχει πένθη Πένθη από ανθρώπους και όνειρα.
