Ξυπνώ και φοβάμαι κοιμάμαι και μόλις που αναπνέω τρώω απ’τα σκουπίδια και περιμένω• διασχίσαμε βουνά και θάλασσες. Δεν μπορώ να φύγω δεν μπορώ να μείνω θέλαμε να μην χάσουμε κανέναν…
Επιτέλους έγινα κλεινόν άστυ. Το στόμα μου χτίστηκε γέμισε σπίτια και το κορμί μου ισοπεδώθηκε χαράχτηκε από ανώνυμες λεωφόρους.
ζούμε την εποχή της Ψυττάλειας. έξι εκατομμύρια χρόνια νησί, έντεκα χρόνια πλατφόρμα. project Ψυττάλεια, Σαμσών Ρακάς
βρέχει συνέχεια βρέχει και δε μπορούμε μια απεργία της προκοπής χωρίς ομπρέλες και βραχνούς τηλεβόες συνέχεια βρέχει σκυφτοί να μην μπαίνουν σταγόνες στα μάτια μην πουν πως δακρύσαμε
Τούτη η μέρα που πετάχτηκε απ’ την κερκίδα του ορίζοντα σαν μια ξανθή ιαχή σηκώνοντας στον ώμο της σαν δροσερό σακκίδιο την πατημένη μας ελπίδα μας έφερνε μέσα απ’ τα…
Η σκάλα στον κήπο μας ανεβαίνει στο φεγγάρι. Η βουκαμβίλια δίπλα είναι η ελπίδα για τις καλύτερες μέρες. Η ηλιαχτίδα που πέφτει στο γιασεμί είναι ο δρόμος για τη ζωή.…
Ο αδελφός μου Άβελ, αθώος και τρυφερός σαν τα βραδάκια της πλατείας Βικτωρίας, ο Άβελ ο αδελφός μου, πιο όμορφος από την ανανάκλαση των ηλιαχτίδων σ’ ένα κομμάτι πολύχρωμου υαλιού·
Τ’ αηδόνια και τα λιόδεντρα τα σάρωσαν οι πολυκατοικίες οι άνθρωποι σκόρπισαν εμπρός στις μηχανές.
Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες δεν είναι δω τόπος να μείνουμε εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια μέσα σ’ ερειπωμένα παράθυρα μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς.…
Ο έρωτας είναι περίεργο πράγμα τώρα που η πόλη καίγεται
τώρα για εμάς της μνήμης οι αγώνες σαν να μην άλλαξαν ποτέ για το ψωμί για την παιδεία για την ελευθερία Ασφάλεια – Αβέρωφ – Κορυδαλλός κι έπειτα στα έδρανα…
Στη Σμύρνη Μέλπω, Ηρώ στη Σαλονίκη, στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό – τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα!
Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην…
Περπατάς μες της πόλης το κέντρο με σφιγμένες γροθιές και καρδιά νιώθεις να ΄σαι σαν γέρικο δέντρο με γυμνά και σπασμένα κλαδιά.
Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
