Τούτη η μέρα που πετάχτηκε απ’ την κερκίδα του ορίζοντα σαν μια ξανθή ιαχή σηκώνοντας στον ώμο της σαν δροσερό σακκίδιο την πατημένη μας ελπίδα μας έφερνε μέσα απ’ τα καθημερινά δρομολόγια του ψωμιού στους χαμηλούς λόφους και στα γήπεδα του ξεχασμένου αέρα.

Η σκάλα στον κήπο μας ανεβαίνει στο φεγγάρι. Η βουκαμβίλια δίπλα είναι η ελπίδα για τις καλύτερες μέρες. Η ηλιαχτίδα που πέφτει στο γιασεμί είναι ο δρόμος για τη ζωή. Πριν δεν είχαμε σκάλα, είχαμε τοίχο. Ήταν ψηλός και έκρυβε το φεγγάρι.

Τ’ αηδόνια και τα λιόδεντρα τα σάρωσαν οι πολυκατοικίες οι άνθρωποι σκόρπισαν εμπρός στις μηχανές.

τώρα για εμάς της μνήμης οι αγώνες σαν να μην άλλαξαν ποτέ για το ψωμί για την παιδεία για την ελευθερία Ασφάλεια – Αβέρωφ – Κορυδαλλός κι έπειτα στα έδρανα της βουλής των μαθητών ζωή ατελεύτητος Κωνσταντίνα Γεωργαντά

Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην καρδιά του θέρους.

Ξέφυγα από την ωδή. Όπως δραπέτης που περνά τα σύνορα Σε είδα στην Πανεπιστημίου με μια ομπρέλα να κοιτάς το μαύρο σύννεφο Ήθελα να σου πω δυο λόγια μονάχα δυο λόγια Είχες το στόμα σου κλειστό σαν έκλειψη της σελήνης Κι όμως μπορώ να μιλώ με τους μουγγούς Κι ήταν πανσέληνος με ένα μαύρο σύννεφο

Ω ΓΗ της Αττικής Αγαπώ τις πολυκατοικίες σου πιό πολύ απ’ τον Παρθενώνα. Χωρίς αυτές ούτε που θα σας είχα δει Άσπρες ζεστές κολόνες από δάκρυα.

Νύχτα κι ένα φαγάδικο δεν κλείνει μάτι εδώ και κροταλίζουν τα μαχαιροπίρουνα σαν φίδια.

Κάποιες φορές σκέφτομαι πως το ανθρώπινο είδος ανήκει εξολοκλήρου στα κτήνη.

Ω να λευτερωθώ γράφοντας σ’ όλους τους δρόμους εμπρηστικά τετράστιχα γεμίζοντας όλους τους τοίχους με ποίηση παραληρούσα ένα ακαθοδήγητο αντάρτικο. Λευτέρης Πούλιος, Βρυχηθμός   Τη λάμψη καμένων άστρων Για μάτια πρόχειρα Στα περιστύλια της Σταδίου Αγνώστου πατρός

Αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών δεν αποκρίνεται κανείς. Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.