πάνω από τη βοή της πόλης, Ζήνωνος
Επιστροφή-Τελικός Προορισμός Αθήνα-Εξάρχεια -Ώρα Αναχώρησης-ΤΩΡΑ…..έρχομαι, περίμενέ με…. ΖΗΝΩΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΩΝ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΞΟΡΙΣΑΝ ΤΑ ΑΝΟΝΕΙΡΕΥΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ
Επιστροφή-Τελικός Προορισμός Αθήνα-Εξάρχεια -Ώρα Αναχώρησης-ΤΩΡΑ…..έρχομαι, περίμενέ με…. ΖΗΝΩΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΩΝ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΞΟΡΙΣΑΝ ΤΑ ΑΝΟΝΕΙΡΕΥΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ
Ένα καράβι γεμάτο ανθρώπους. Χαρούμενοι παραθεριστές; Ψαράδες; Ναυαγισμένοι; Απαλά καθώς σκάει το κύμα ένα χέρι φυτρώνει στην ακτή και η παραλία μια σειρά γκρεμισμένα τείχη Ατλαντίδα που αργά αναδύεται – οι νεκροί της αράδα.
Εσύ, διωγμένη, λαβωμένη, που κουβάλησες μέσα σ’ ένα μικρό πεσκίρι όλο το βιός σου από την Ιωνία, δυο κάρβουνα απ’ την πρώτη Εστία, ένα χωμάτινο ζωγραφιστό λαγήνι, μια φέτα φεγγαράκι, πέντε σπόρους λουλουδιών, δυο πατρογονικά τζοβαΐρια, και φύτεψες της προσφυγιάς τούς σπόρους κι ανθοβόλησες ψηλά περβόλια, κι άστραψε νοικοκυροσύνη, προκοπή και πάστρα το στενό καλύβι.…
We are all out of sensational escape acts.
Είμαστε οι όμορφοι χωρίς χέρια θυμόμαστε με λεπτομέρειες παγκάκια, πλατείες, καταλήψεις τη βίλα της Κηφισιάς και το Χημείο ερείπια που δε ζήσαμε φτάνοντας γκρεμισμένοι ανάμεσα στις τσίκνες από ευκαιριακά σουβλάκια καβάλα στα χθεσινά δακρυγόνα
Καταδικασμένοι οι εύζωνες να κατεβαίνουν το πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, με το βλέμμα καρφί στη Μεγάλη Βρετανία. – Βαλκανικές φορεσιές που πλησιάζουν τ’ Αμερικάνικο όνειρο –
Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κιτρινωπό χρώμα, με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι, με τον πόθο και το πάθος της ανατροπής στο αίμα, στην ψυχή, στο μυαλό και στα χέρια, γυρνάγανε οι σκιές μας στα αναχώματα και στα οδοφράγματα που είχαμε στήσει την ημέρα και απωθούσαμε τους…
Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.
Λέγεται πως ο Φιλέας Φογκ έκανε το γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες. Πλούσιος και εκκεντρικός καθώς ήταν, είχε όλη την πρόθεση να φέρει εις πέρας αυτό το εγχείρημα μα, αλίμονο, η αγαπημένη του βελούδινη πολυθρόνα τον είχε αιχμαλωτίσει.
Είναι εδώ και κάμποσο καιρό που δεν αισθάνομαι τίποτα, το σώμα μου είναι προέκταση χαρτόκουτου κι αυτή η φυλλάδα κρατάει το κρύο μακριά απ’ τα εντόσθιά μου.
Καθώς η θεά Αθηνά επέστρεφε από την Πεντέλη κουβαλώντας ένα βράχο για την οχύρωση της Ακρόπολης, κοράκια την πληροφόρησαν πως οι κόρες του Κέκροπα είχαν ανοίξει το καλάθι που τους είχε εμπιστευτεί, μέσα στο οποίο φυλούσε τον Εριχθόνιο, το μωρό του Ήφαιστου και της Γαίας. Ταράχτηκε από την άσχημη είδηση και ο βράχος της έπεσε…
As Athena was returning from the mountain of Penteli, on the periphery of Attica’s landscape, carrying a rock for the fortification of the Acropolis, flying ravens informed her that Kekropos’ daughters had opened the basket she had entrusted them to look after. Erichthonios, the baby son of Hephaestus and future king of Athens who was…
Τον πρωτογνώρισα στον Πειραιά. Είχα κατέβει στο λιμάνι να πάρω το βαπόρι για την Κρήτη. Κόντευε να ξημερώσει. Έβρεχε. Φυσούσε δυνατή σοροκάδα κι έφταναν οι πιτσιλιές της θάλασσας στο μικρό καφενεδάκι. Κλειστές οι τζαμόπορτες, μύριζε ο αγέρας ανθρώπινη βόχα και φασκόμηλο.
Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα κάτω στο Πέραμα με τους γέρους στη θάλασσα να βρίζεις την κάμαρα που σε γέννησε και τον Ξέρξη.
Κατ’ όπου κόβει κάγκελο: νεκρός μου. τι σκοτεινιάζει o άνθρωπος πίσω απ’ την τρέλα;
Έχουν οι τοίχοι μου πιο καλούς τρόπους· και για τα δώρα μου δεν μ’ αγαπούν. Εκείνοι δεν ομοιάζουν τους ανθρώπους.
Athens, 19 March 2015. ‘Cavafy’s Barbarians attack Palamas’.[1]
dear prey, tell me, please which is better? to be hunted when hunting is out of season? or to be hunted when it is allowed? (A line from George Prevedourakis’ long poem Kleftiko, 2013. At the same time, the way that European partners set the question of the referendum to the Greek people.)
Γυρίζει γυρίζει φριχτά ο στρογγυλός ο δρόμος γυρίζουν γυρίζουν φριχτά στο στρογγυλό το δρόμο χιλίων ειδών ανθρώποι μηχανές ποικίλων μορφών
“…Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές». Οι φυλακές τους «τρομοκράτες» Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους». Το προϊόν την «ανάγκη» Τα σύνορα τους στρατούς Όλα η ιδιοχτησία. Βία γεννάει η Βία. Μη ρωτάς. Μη με σταματάς. Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη. Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή. Και τη Ζωή πράξη…” Κατερίνα Γώγου
Σ’αυτό το θέατρο σκιών τι περιμένω θολή φιγούρα δίχως πρόσωπο και λόγια οι θεατές μ’έχουνε κιόλας ξεχασμένο και φεύγουν βιαστικά κοιτώντας τα ρολόγια.
-Εγώ πάντοτε το ‘λεγα Είναι οι νεκροί που ευθύνονται Για την μόλυνση του περιβάλλοντος. Είναι τρομερό και είναι χιλιάδες Όλο και περισσότεροι Λεπτό το λεπτό Γεμίζουν τους δρόμους, φράζουνε τα ποτάμια, Παίρνουν τις θέσεις μας στα ωραιότερα των εστιατορίων. Θωμάς Τσαλαπάτης, «Λόγια που μου ψιθύρισε ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας» Ο Σάμιουελ Μπέκετ φωτογραφίζεται δίπλα…
στην κάμαρα που παίζουν πρέφα στην κάμαρα που παίζουν τάβλι για ένα τσιγάρο οι χαμένοι
Το 2ο επεισόδιο της σειράς «ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΠΟΙ» αποτελεί αφιέρωμα στον ποιητή ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ και το έργο του. Το ντοκιμαντέρ ερευνά τα στάδια της ποιητικής του παραγωγής με έμφαση στην έννοια της εντοπιότητας και την ποιητική βίωση του τόπου της Αθήνας.
Ἐδῶ οὐρανὸς παντοῦ κι ὁλοῦθε ἥλιου ἀχτίνα, καὶ κάτι ὁλόγυρα σὰν τοῦ Ὑμηττοῦ τὸ μέλι, βγαίνουν ἀμάραντ᾿ ἀπὸ μάρμαρο τὰ κρίνα, λάμπει γεννήτρα ἑνὸς Ὀλύμπου ἡ θεία Πεντέλη.
Now tell me things: What have you been thinking in the silence? — While I’ve been passed around like a dirty postcard in the city … Tell me, talk to me! Talk to me like the rain and I will lie here and listen.
Τα μάτια είναι για να θολώνουν τα μαλλιά είναι για να γκριζάρουν τα ρούχα είναι για να παλιώνουν κι εσύ για να μαθαίνεις να χάνεις.
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης, ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης. Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι. Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι. Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας, πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς…
In the framework of the antiracist campaign of the UNHCR’s Office in Greece, a large graffiti project against racism was created at the 1st High School of Drapetsona. The mural was designed by artists Kez and Pupet from the “Urban Act” group, which functions under the auspices of the Ministry of Culture, Education and Religious…
Ένας χρόνος μετά και είμαστε πλέον 365 μέρες πιο κοντά στο να φανταστούμε το ποίημα της Αθήνας. Φορέσαμε το σκάφανδρό μας και περιφερθήκαμε στο ενυδρείο της πόλης. Πήγαμε στα Πατήσια, στην Πλατεία Βικτωρίας, στον Κολωνό, στα Εξάρχεια, στην Κυψέλη, στον Κεραμεικό, στην Καισαριανή, στην Πλατεία Κολιάτσου, στο Ίλιον, στο Πέραμα, στην Ελευσίνα, στην Τρούμπα, στο Μοναστηράκι, στη…
Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ’ τις πιπεριές καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν…
Γκιακ· αλλιώς, οργή από βαθύ θρήνο, αίσθηση ατομικής δικαιοσύνης, γαλούχηση του πολέμου και ένας νόμος που ορίζει τη μοίρα σου όπως εσύ την ορίζεις. «Και φόβο δεν είχαμε ντιπ, γιατί τούτα τα πράματα δεν τα ‘χαμε κάνει μια και δυο, παρά κείθε που ‘μασταν, σαν τα τσακάλια, όλα τα’ άγρια τα ‘χαμε μαθημένα.» (Ο αρραβώνας,…
– Ἔ, Μάρκο Πόλο μοῦ φώναξε τότε «ὁ Χριστός» ἄδεια ἡ Φωκίωνος Νέγρη μονάχα ἐμεῖς οἱ δυὸ εἴχαμε μείνει καὶ τὰ σκυλιά.
πεζόδρομοι και οι δυο η Ερμού πιο ιστορική θα την έχεις αγοράσει έστω μια φορά στην Monopoly ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας πάντα καθαρή, φωτεινή το βράδυ καλύπτει τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου – όπως θα μάθεις από το πρώτο αποτέλεσμα- την Ερμού, την φυλάει ο Δίας και ενώνει το Θησείο με το…
Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη, όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι — άνθρωπος να σαι! Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος, φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος!
«To μόνο χτίριο που μένει ασουβάντιστο, εξωτερικά για να φαίνεται παλιό, μουχλιασμένο, αραχνιασμένο, για την πρώτη ψυχολογική επίδραση. Δύο πατώματα. Στο πρώτο ένα μεγάλο δωμάτιο 4X7, δεξιά, κι άλλο ένα αριστερά Αυτά προορίζονταν για πενήντα κι απάνω κρατούμενους το καθένα. Και λέγονται θάλαμοι. Γύρω-γύρω, στον υπόλοιπο χώρο, είναι κάποιες τρύπες, σαν καταφύγια σκυλιών, με μια σιδερένια…
Σκασμένος απ’ το ποίημα που δεν έβγαινε, πήρα τους δρόμους μέρα Επιταφίου. Έρημη Αθήνα κι όσοι μείναν αφουγκράζονταν σ’ όλες τις ενορίες το ίδιο θάμα. Εγώ πάλι στο νου μου είχα το θαύμα μου, εκείνο που δεν έλεγε ν’ ανάψει, όταν μου ζήτησαν φωτιά.
Μαρία θυμάσαι στις ράγες του τραμ εκείνο το πένθος είχαμε βγει απ’ το μικρό εστιατόριο της Λαχαναγοράς όταν ο ήλιος έκρουε τα χαράματα. Ξάφνου τη λάμψη πήρες άλλου άνθους ενώ μοναξιασμένη ακούγεται κοντά μας η καμπάνα της Μεγάλης Πέμπτης κι ο Γιάννης να κοιτάζει ακτήμων.
Περπατάω σκυφτός, είμαι ξένος σ’ αυτήν την πόλη, αλλά η στυφή μυρουδιά απ’ τα δημόσια ουρητήρια με πείθει παράξενα, μια απ’ τις απολαύσεις μου είναι τα Αστεροσκοπεία, έχουν τουλάχιστο θέρμανση, κι αν ο υπάλληλος είχε προσέξει το μούτρο μου θα είχε προσδιορίσει πολλούς μελλοντικούς κατακλυσμούς, με λίγα λόγια ένα άθλιο απόγεμα που θα ‘θελε να…
Το 2012 η Αθήνα βράζει κάτω από χιλιάδες δακρυγόνα καθώς πλήθος κόσμου διαμαρτύρεται για τα σκληρά μνημονιακά μέτρα. Μια μετανάστρια από το Αφγανιστάν προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με άλλες τρεις οικογένειες σε ένα Αθηναϊκό δωμάτιο και ένας μεσήλικας άνδρας βιώνει τη δική του πραγματικότητα στην ίδια πόλη. Και οι δύο είναι αβοήθητοι. Και οι δύο…
Χερουβεικά σκουπίδια κι αστράφτουν εξαίσια στ’ απόμερα της Αθήνας ερημιασμένα. Νίκος Καρούζος, «Μυχιοθήκη», Συντήρηση Ανελκυστήρων (1986)
Ξυπνώ και φοβάμαι κοιμάμαι και μόλις που αναπνέω τρώω απ’τα σκουπίδια και περιμένω• διασχίσαμε βουνά και θάλασσες. Δεν μπορώ να φύγω δεν μπορώ να μείνω θέλαμε να μην χάσουμε κανέναν και χάσαμε πολλούς τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο τρεις οικογένειες σε ένα δωμάτιο.
Επιτέλους έγινα κλεινόν άστυ. Το στόμα μου χτίστηκε γέμισε σπίτια και το κορμί μου ισοπεδώθηκε χαράχτηκε από ανώνυμες λεωφόρους.
Πιότερο από το κρασί κι από τον έρωτα, πιο ύπουλα και από την ιδέα, η τέχνη μπορεί να μαυλίσει τον άνθρωπο και να τον κάμει να ξεχάσει. Μετατοπίζει το χρέος, μάχεται να μετατρέψει το εφήμερο σ’ αιώνιο και να μετουσιώσει σε ομορφιά τον πόνο του ανθρώπου. Νίκος Καζαντάκης, Αναφορά στον Γκρέκο Από πού…
ζούμε την εποχή της Ψυττάλειας. έξι εκατομμύρια χρόνια νησί, έντεκα χρόνια πλατφόρμα. project Ψυττάλεια, Σαμσών Ρακάς