Αυτή είναι η ιστορία ενός χαρταετού
που δεν είχα ποτέ.Μπορεί να έπαιζα στα μάρμαρα του Θησείου που άλλο δεν είχαν
στο μυαλό τους παρά μόνο πώς
–με χρόνια με καιρούς–
θα ξαναγύριζαν στο χώμαΜπορεί να ήταν δικό μου το σινεμά Κόσμος (μηχανουργείο νομίζω σήμερα)
που έσβησε μια Κυριακή απόγεμα τα φώτα του κι επρόβαλε
το έργο Παπούτσι από τον τόπο σουΜπορεί να έφτανε και το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας οπότε άρχιζε να
υποκύπτει το καλοκαίρι και μου αγόραζαν
κάθε χρόνο ένα τόπι
και παγωτό Έβγα και μαλλί της γριάςΤο βράδυ στρώναμε να κοιμηθούμε στη ταράτσα κι άκουγα το τραμ
να κατεβαίνει την οδό Ερμού τρικλίζοντας
Χτυπώντας ένα γλυκό καμπανάκι μόλις φρέναρε στους Αγίους Ασωμάτους
σα να το περίμεναν προκειμένου να συντάξουν την αναφορά τους
οι λυμφατικοί άγιοιΤι άλλο θυμάμαι;
Θυμάμαι το Σινεάκ όπου ο Άμποτ έπαιζε μισή ώρα σφαλιάρες με τον κουτό Κοστέλο
ενώ λίγα λεπτά κατόπιν έρχονταν τα Επίκαιρα κι ο γενναίος εθνικός μας στρατός
τσάκιζε τους συμμορίτες
καθ’ ην ώραν η βασίλισσα Φρειδερίκη εγκαινίαζε αράδα παιδουπόλεις
όπου χαρούμενα ορφανά φιλούσαν το χέρι της μ’ ευγνωμοσύνηΘυμάμαι επιπροσθέτως το βιβλιοπωλείο Αετός στην οδό Βουκουρεστίου
που κάθε τρίτη του μηνός
– όταν κατέφθανε η σύνταξη–
η χοντρή γιαγιά μου αποκτούσε κύρος στον Οίκο των Άσερ και τότε είχαμε Μόγλη
το παιδί της ζούγκλας, Δασκάλα με τα χρυσά μάτια και Φιλέας Φογκ
Σιρκούφ τον Θαλασσινό
Βουγ Ζαργάλ
και λουκουμάδες κατά την επιστροφή στο Ζαχαροπλαστείον ο ΚρίνοςΘυμάμαι τις μπλε κόλλες που μου έντυναν κάθε Σεπτέμβρη τα τετράδια.
Τις ετικέτες με το όνομά μου, την πλάκα και το κοντύλι μου, τις πένες
χήνες μου, την απέραντη απελπισία μου όταν άπλωνε τρίχες το μελάνιΘυμάμαι μια φορά που έλειψε γα λίγες μέρες η μάνα μου και νόμισα
πως εγώ έφταιγα
Τις γκαζές μου, τα μολυβένια στρατιωτάκια μου, τις χαλκομανίες μου,
τη δασκάλα μου δεσποινίς Ουρανία
– σαράντα χρόνια άκλιτηΌλα αυτά θυμάμαι πως τα είχα:
Μα χαρταετό δεν αμόλησα ποτέ.
Μάριος Μαρκίδης, «Η ιστορία ενός χαρταετού», Ποιήματα με ημερομηνία λήξεως, 1995.
Featured Image: http://ni-taf.tumblr.com/