All posts in Urban Poetics

Αθήνα, πόλη επική και χαμένη

Ακόμα φοβάμαι ν’ ανοίξω την πόρτα το βράδυ. Κι αν καμιά φορά ανέμελος πετάγομαι στο δρόμο, ένα χέρι είναι, όπως και τότε, που πισθάγκωνα με…

ενώ στην Άγκυρα και στην Αθήνα τα πλήθη διαδηλώνουν

Δεν είμαι Τούρκος, όμως κι εγώ πατώ στη Μεσόγειο. Οι Τούρκοι στα βιβλία είναι αιμοδιψείς, όμως θαυμάζεις τι προσεκτικά φέρνουν το ποτηράκι του τσαγιού και…

ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας με τον Νίκο Καζαντζάκη

Καθώς ο Κητς διαβάζοντας τον Όμηρο του Τσάπμαν έβλεπε πέρα να περνούν τα πλοία των αχαιών κι άκουγε για τον Έκτορα και τις Κυκλάδες, έτσι…

η σιωπή πού πίστεψε στο Πέραμα

Δεν υπάρχει πιο γαλάζιο χρώμα από το χρώμα του ύπνου καθώς τον διασχίζουν τα βλέφαρα του ασυρματιστή ο θάνατος, σουλατσέρνοντας με τις ριγέ πυτζάμες στη…

Η Αθήνα είναι ο δικός μου Ατλαντικός

Η Αθήνα είναι ο δικός μου Ατλαντικός Σοκάκι/Κύμα Λεωφόρος/Θάλασσα Καμπίνα το κονάκι μου Κουκέτα η κάμαρά μου

περπατητής μοναχικός στο δρόμο που ξεκινά από την Αθήνα για την Ελευσίνα

Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ μ᾿ ἄνοιξεν ἡ μοίρα ἔμπαιν᾿ ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά μου μὲ τόση ὁρμή, καθὼς βασίλευε, ὅπως ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια…

σε μια μικρή διαδρομή στην Προποντίδος προς την Καλλίπολη

Ἴσως ἴσως μικρὸ ζωύφιο ἴσως ὅταν πέσαν στὸ ἴσως τὸ ἀπόγευμα ὁ καιρὸς τὸ βλέμμα τὰ μαλλιά Μπερδεύτηκαν τὰ λόγια κι οἱ προθέσεις σὲ μιὰ…

κι ένας κωδωνοκρούστης σκυφτός

Όμορφη πόλη η Αθήνα τη νύχτα Ακρόπολη έως Φιλοπάππου και Πνύκα κι ανάμεσα εκεί κάτι σπίτια που’ χουν κάτι σφίγγες σιρίτια,

στη Δραπετσώνα μας

Στα δρομάκια του συνοικισμού μας αναστήθηκε χτες ο Χριστός. Άξαφνα, τον είδαμε να περπατάει δίπλα μας. Παρά τρίχα να μην τον πάρουμε είδηση, τόσο πολύ…

Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη, βρισκόμαστε έξω από το σαράι. Δεν αρχίζουμε τα κάλαντα από δω, μήπως ο Πασάς φιλοτιμηθεί και μας δώσει καμιά λιρίτσα; ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Λιρίτσα θα…

Χριστούγεννα 1943 – γιορτινές μέρες πυκνοκατοικημένες κι ο γέρος εθνικός κήπος

Οι γιορτινές μέρες πυκνοκατοικημένες γυναίκες αγκαλιάζουν πράσινα κλωνιά δεν κλαίνε κι ο γέρος εθνικός κήπος κουβαλάει στις πλάτες του τρεις πεθαμένους κύκνους

Το βράδυ στρώναμε να κοιμηθούμε στη ταράτσα

Αυτή είναι η ιστορία ενός χαρταετού που δεν είχα ποτέ. Μπορεί να έπαιζα στα μάρμαρα του Θησείου που άλλο δεν είχαν στο μυαλό τους παρά…

σ’ αυτό τον κόσμο τον παράφρονα της φυλακής

Τσιμέντο και σίδερο στον πνιγμένο αέρα πανάρχαια γόησσα Αθήνα γυαλίζει τ’ άσπρο σου στήθος απόψε άσε με να σου το σφίξω μέχρι να πονέσεις χύνοντας…

τραγούδι στον Υμηττό

Βαθειὰ μέσ’ ἀπ’ τοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας Κι ἀπ’ τὰ σπίτια, βαθειά, τ’ ἀραδιασμένα, Μενεξεδένιο φέγγει τ’ ὅραμά σου, Καὶ χαράζεις ὁλάπλωτη ραχούλα Σὲ γαλανὸ…