All posts in Urban Poetics

περπατητής μοναχικός στο δρόμο που ξεκινά από την Αθήνα για την Ελευσίνα

Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ μ᾿ ἄνοιξεν ἡ μοίρα ἔμπαιν᾿ ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά μου μὲ τόση ὁρμή, καθὼς βασίλευε, ὅπως ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια…

σε μια μικρή διαδρομή στην Προποντίδος προς την Καλλίπολη

Ἴσως ἴσως μικρὸ ζωύφιο ἴσως ὅταν πέσαν στὸ ἴσως τὸ ἀπόγευμα ὁ καιρὸς τὸ βλέμμα τὰ μαλλιά Μπερδεύτηκαν τὰ λόγια κι οἱ προθέσεις σὲ μιὰ…

κι ένας κωδωνοκρούστης σκυφτός

Όμορφη πόλη η Αθήνα τη νύχτα Ακρόπολη έως Φιλοπάππου και Πνύκα κι ανάμεσα εκεί κάτι σπίτια που’ χουν κάτι σφίγγες σιρίτια,

στη Δραπετσώνα μας

Στα δρομάκια του συνοικισμού μας αναστήθηκε χτες ο Χριστός. Άξαφνα, τον είδαμε να περπατάει δίπλα μας. Παρά τρίχα να μην τον πάρουμε είδηση, τόσο πολύ…

Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί

ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ: Καραγκιόζη, βρισκόμαστε έξω από το σαράι. Δεν αρχίζουμε τα κάλαντα από δω, μήπως ο Πασάς φιλοτιμηθεί και μας δώσει καμιά λιρίτσα; ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Λιρίτσα θα…

Χριστούγεννα 1943 – γιορτινές μέρες πυκνοκατοικημένες κι ο γέρος εθνικός κήπος

Οι γιορτινές μέρες πυκνοκατοικημένες γυναίκες αγκαλιάζουν πράσινα κλωνιά δεν κλαίνε κι ο γέρος εθνικός κήπος κουβαλάει στις πλάτες του τρεις πεθαμένους κύκνους

Το βράδυ στρώναμε να κοιμηθούμε στη ταράτσα

Αυτή είναι η ιστορία ενός χαρταετού που δεν είχα ποτέ. Μπορεί να έπαιζα στα μάρμαρα του Θησείου που άλλο δεν είχαν στο μυαλό τους παρά…

σ’ αυτό τον κόσμο τον παράφρονα της φυλακής

Τσιμέντο και σίδερο στον πνιγμένο αέρα πανάρχαια γόησσα Αθήνα γυαλίζει τ’ άσπρο σου στήθος απόψε άσε με να σου το σφίξω μέχρι να πονέσεις χύνοντας…

τραγούδι στον Υμηττό

Βαθειὰ μέσ’ ἀπ’ τοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας Κι ἀπ’ τὰ σπίτια, βαθειά, τ’ ἀραδιασμένα, Μενεξεδένιο φέγγει τ’ ὅραμά σου, Καὶ χαράζεις ὁλάπλωτη ραχούλα Σὲ γαλανὸ…

ένα άσωτο παιδί στην πάχνη του Σαρωνικού

Γέλιο τῶν θεῶν, Σαρωνικέ, πάντα μεγάλε, ποὺ δρομεῖς, τοῦ πλοίου μας εὐλογία, ὅμοια γαλήνη σου βαθιὰ κι ὅμοια βαθιὰ θ᾿ ἀκούαμε μεῖς ἐδῶ τὴν τρικυμία.

ο Οδυσσέας στην Ομόνοια

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Μνήμη Μήτσου Αλεξανδρόπουλου Κι όμως κι αυτοί ξεκίνησαν κάποτε με τη χαριτωμένη αφέλεια και την κρυφή ματαιοδοξία ν’ αναμορφώσουν τον κόσμο. Ξεκίνησαν όλοι…

Ώρα επτά με τα ραδιόφωνα ανοιχτά

Ομορφιά στου δειλινού τον πλαγίαυλο αργά που πάνε οι λυπημένοι μέσ’ στα φυλλώματα του Εθνικού Κήπου κι όταν κάθονται στα γαλανά παγκάκια ταξιδεύουν σε καλύτερες…

στα κράσπεδα της Ακροπόλεως, Ωδείον Ηρώδου του Αττικού

Κύπελλο παλιό λησμονημένο στα κράσπεδα της Ακροπόλεως,

στο φως από τον Υπόγειο της Ομόνοιας

“ἐς δάκρυα ἔπεσε το θέητρον” (Ἡρόδ.) Καθώς βγήκε στο φως από τον Υπόγειο της Ομόνοιας σαν από σκοτεινή καταπακτή από ξεχασμένη γαλαρία ορυχείου με χιλιάδες…