Μια πόλη ανάπηρη

Πώς είναι να κυκλοφορείς στους δρόμους της Αθήνας με αναπηρικό αμαξίδιο; Πώς αντιλαμβάνεσαι την πόλη όταν είσαι τυφλός; Πώς βρίσκεις δουλειά όταν έχεις χαρακτηριστεί άτομο με ειδικές ανάγκες; Μπορεί η Τέχνη να αλλάξει τον (ανάπηρο) κόσμο μας; Και πού βρίσκεται η πολιτεία σε όλα αυτά; Continue Reading →

Θεατρική παράσταση “Επιστροφή” στη φυλακή ανηλίκων / νέων Αυλώνας

Μπορεί το θέατρο να γίνει τρόπος εκπαίδευσης και επανένταξης για τους ανήλικους φυλακισμένους που δεν έχουν καμιά ελπίδα να ξεφύγουν από την παραβατικότητα; Continue Reading →

Νέοι της Αθήνας, 2017 μ.Χ.

Δουλέψανε σκληρά κι απόψε, είναι
γεγονός. Πήρανε ύστερα τα στενά της
Αθήνας, βράδυ, και η μυρωδιά του
αλκοόλ τους οδήγησε σε ένα μπαράκι,
όπου συνομήλικοί τους απολαμβάνανε
τη συντροφιά ο ένας του άλλου, σε
πείσμα των καιρών, κι ας μην
βγαίνει ο μήνας, γιατί αν χάσουνε
κι αυτή τούτη την έξοδο, χαθήκανε. Continue Reading →

Κι όμως στον ουρανό σαν βγεις δεν υπάρχει Αθήνα

Η Αθήνα εκτείνεται γύρω από την Ομόνοια
Σε ακτίνα εικοσιπέντε χιολιομέτρων· δεν είναι τρομερό.
Και πάλι κοίτα ο ουρανός πάνω της όσο πάει κι αδειάζει
Απ’ την Αθήνα – απ’ τα παλιά κι από τα σύγχρονα. Continue Reading →

παράπλευρο no9: Εγώ, ο εν δυνάμει λαθραίος

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου
Φώντας Λάδης, «Ο Φασισμός»

 

Την εποχή που οι μετανάστες ήταν περιζήτητοι, γράφει ο Περικλής Κοροβέσης, ήταν η εποχή που δεν τους λέγαν μετανάστες: « Ήταν σκλάβοι και η τιμή τους ήταν περίπου στο ίδιο επίπεδο με ένα άλογο. Τώρα τα πράγματα έχουν εκσυγχρονιστεί. Οι σκλάβοι έρχονται μόνοι τους και με δικά τους έξοδα. Μέχρι σήμερα έχουν μετρηθεί δεκαπέντε χιλιάδες νεκροί στην προσπάθειά τους να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.»[i] Το μεγάλο αυτό κύμα ανθρώπων που ψάχνει μια δίοδο προς την Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει ένα νέο λεξιλόγιο που θα μπορούσε να μετουσιωθεί στην έννοια της λέξης ‘λαθρομετανάστης’ καθώς αυτός ο όρος τρέφεται από την επικίνδυνη διακίνηση των ανθρώπων, εκφοβίζει τον εγχώριο πληθυσμό, απενοχοποιεί την απάθεια και δικαιολογεί την επιθετικότητα προς άτομα τα οποία πλέον παρουσιάζονται ως αντικείμενα που μπαίνουν στη χώρα κρυφά και παράνομα, δηλαδή λαθραία. Οι άνθρωποι αυτοί όμως δεν είναι οι ίδιοι κοντραμπάντο αν και η ιστορία τους συχνά συνδέεται με το λαθρεμπόριο που γίνεται εις βάρος τους. Continue Reading →

Κυριακή πρωί, Μοναστηράκι

Κυριακή πρωί, Μοναστηράκι. Δυο σαγιονάρες σαρανταπέντε νούμερο έχουν αράξει στη σκιά και πουλάνε ξεθυμασμένες κολώνιες. Κάλτσες μανταλάκια, βατραχοπέδιλα. Αιγινήτικα φυστίκια που αρνούνται κατηγορηματικά ν’ αποχωριστούν το καύκαλό τους. Continue Reading →

και η Ακρόπολη μας πιέζει τους ώμους

Τα ρεμπέτικα πέφτουν στ’ αυτιά μου, κι από τα μάτια η νοσταλγία τρέχει για τη Σμύρνη. Continue Reading →

ο κ. Καβάφης στην Αθήνα, καλοκαίρι 1901

Αθήναι, 17 Ιουνίου 11 π.μ.

Η είσοδος στο λιμάνι του Πειραιώς έχει μεγαλοπρέπεια. Ο ίδιος ο Πειραιεύς είναι μια εμορφότατη μικρή πολιτεία. Ωραίο το θέαμα. Τραβήξαμε για την Αθήνα – ώς 3/4 της ώρας διαδρομή. Οι μενεξεδένιοι λόφοι στο βάθος είναι γοητευτικοί. […] Κατά το απόγευμα, κάναμε ένα περίπατο στοςυ κυριώτερους δρόμους. Πολύ, πολύ χαριτωμένη πόλις – εντελώς Ευρωπαϊκή, Γαλλικού ή Ιταλικού τύπου. Continue Reading →

poetic reality no13: Τεχνάσματα για τη διάδοση της αλήθειας – «Χεριών τελετής» αποτυπώματα.

Κάποιοι θα πουν τα μάτια· ίσως να έχουν δίκιο. Μα εγώ θα πω πως η πρώτη αντίσταση του σώματος είναι των χεριών. Σε έναν τόπο όπως τα Ανώγεια, τον οποίο οι κάτοικοι κλήθηκαν να ονειρευτούν ξανά και ξανά και μέσα από τη μνήμη τους να τον φανταστούν εκ νέου δημιουργώντας τον, η δύναμη δυο φαινομενικά απλών χεριών είναι κάτι παραπάνω από αισθητή. Δυο χέρια ενώνονται σε μια εκπληκτική ενέργεια σώματος και όταν χτίζουν, όταν γράφουν, όταν αγωνίζονται, όταν αγωνιούν, δομούν πάντοτε κάτι το εξαιρετικά μοναδικό. Continue Reading →

Συνοπτικά για ένα καλοκαίρι, 1979

Κρατούσα στους ώμους το δόγμα,
Ιούλιος ήταν οικογενειακός,
Και το μυαλό εκείνης είχε χαλάσει
Από τον καύσωνα, τις σκευωρίες
Κι απ’ τη μικρή την αμοιβή. Continue Reading →

από Αφρική Αθήνα – Λίντα Ακέντε (δε) μιλάς

Από Κορυδαλλό πήγα Γλυφάδα, Βούλα,
Μοσχάτο, Ψυχικό, έχω πάει Αθήνα
παντού και Άνδρος, Σαντορίνη, Μύκονος, έχω
δει Έλληνες, έχω δει Ελλάδα.
Οι πιο πολλοί δεν ξέρουν για Αφρική, κοιτάει
χάρτη να δει πού είναι Γκάνα. Continue Reading →

Είκοσι εννέα του Μάη 1964. Αθήνα.

Ησυχάστε. Δεν πρόκειται για καμιά επέτειο
(απ’ αυτές που λανσάρει ο «λυσσόδηκτος όχλος»),
π.χ. για το γκρέμισμα της Σβάστικας
από κάτι αργόσχολους νεανίες. Παρακαλώ.
Είναι καιρός τώρα για τέτοια «σουβενίρ»; Continue Reading →

editorial no4: 4 χρόνια Athens In a Poem!

Πόσοι ανυποψίαστοι τοίχοι με στιχάκια;

Για τον Υμηττό πάνω απ’τα ντουβάρια, ένα τραγούδι στο δρόμο για το Σκοπευτήριο, τις ανυπόφορες πράξεις μας κάτω από τον Αττικό ουρανό ,για τη σύγχυση της απροπόνητης ομπρέλας ανάμεσα Πανεπιστημίου και Σταδίου αλλά και τη Δραπετσώνα μας.  Continue Reading →

Ο Υμηττός πάνω απ’ τα ντουβάρια, Μάρτης 1956

Βρέχει
Μέσα από τα σίδερα
η βροχή
κι ο άνεμος
βρίσκουν τον τρόπο να μπούνε
στη φυλακή Continue Reading →

ακούω το τραγούδι τους στο δρόμο του Σκοπευτηρίου

Ξαφνικά χαμογελούν
το Μάη τ’ άνθη
είναι τα μάτια τους
που δε σαπίζουν

στους κήπους της Καισαριανής Continue Reading →